آکواریوم

سرمای هوا از یک طرف و رفتن خورشید به پشت کوه ها از طرف دیگر خبر از این می داد که امروز هم نمی شود به سمت خانه رفت.از ساعت چهار عصر منتظر ماشین بودیم و تا کنون که ساعت شش بود هیچ وسیله ای که قوه محرکه داشته باشد از مقابل ما عبور نکرده بود. حساب کردم اگر امروز نروم و بخواهم فردا با سرویس های روستا بروم نمی ارزد. چون پنجشنبه شب به خانه می رسم و دوباره جمعه شب باید بازگردم.
به حمید اشاره کردم و او هم با سر تایید کرد و راه بازگشت را در پیش گرفتیم که نور چراغی را که از جلو دیدیم نوید بخش ما برای رفتن به خانه شد. پیکان وانتی بود به غایت مستهلک ولی همین برای ما نعمتی بسیار گرانقدر بود در این بیابان. هر دو بر پشت آن سوار شدیم و در گوشه ای پناه گرفتیم تا مگر از سرما در امان باشیم.
در حال منجمد شدن بودیم که به هم دلداری می دادیم که اگر تا پاسگاه را تحمل کنیم از آنجا به بعد ماشینی بهتر نصیبمان خواهد شد. پیچ و خم های جاده را پشت سر گذاشتیم و به دشت هموار منتهی به پاسگاه رسیده بودیم که به ناگاه ماشین متوقف شد. مانده بودیم که چه شده که پیرمرد راننده با لبخند ملیحی پیاده شد و گفت بنزین تمام کرده ام و تا پاسگاه را باید با هم پیاده برویم.
تا آمدم بگویم که آقای راننده حواست کجاست که بنزین نداری ، حمید جلویم را گرفت و گفت تنها راه نجات در پیاده رفتن تا پاسگاه است. با کمک دو نفری که در جلو نشسته بودند ماشین را به شانه خاکی جاده هدایت کردیم و پنج نفری پیاده در زیر ماه تابان به راه افتادیم. اوایل اعصابم خرد بود ولی با گذشت زمان ، چون پیاده در حرکت بودیم گرم شدم و نور ماه هم تقریباً همه جا را که سفید بود روشن کرده بود ،حالم بهتر شد .
برفی که روز قبل آمده بود همه جا را یک دست سفید کرده بود و نور ماه که فکر کنم به خاطر ما دوبرابر بیشتر می تابید تا نوک کوه ها را هم روشن کرده بود و همین موجب شده بود که همه در کنار هم هیچ احساس ترسی نداشته باشیم، در ضمن یکی از همراهان آقای راننده که او هم سن و سالی داشت در سکوت محضی که در آن راه می پیمودیم زد زیر آواز و به حق هم صدایی دلنشین داشت.
به پاسگاه که رسیدیم ساعت هشت شب شده بود. پیرمرد راننده و همراهانش به پمپ بنزین که کمی پایین تر بود رفتند تا بنزین تهیه کنند و دوباره همین مسیر را پیاده بازگردند. من و حمید هم به کنار جاده رفتیم و منتظر ماشین ماندیم. سرما از پاهایمان داشت به درون بدنمان رسوخ می کرد که بونکری رسید و حدود ساعت نه بود که سوار شدیم .به شهر که رسیدیم ساعت ده شب بود .
حمید گفت چون دیگر خیلی دیر شده بیا شب خانه ما بمان و فردا صبح حرکت کن ، گفتم نه همین امشب که حرکت کنم حداقل فردا صبح می رسم .دوباره رو به من کرد و گفت حداقل بیا تا با موتور سیکلت برادرم تا پلیس راه برسانمت.این را قبول کردم و تا خانه حمید رفتیم. مادرش تا مرا دید به اصرار دعوت کرد که حداقل چای و یک لقمه غذا بخورم و چون واقعاً گرسنه بودم و یک ساعت دیرتر هم برایم فرقی نداشت قبول کردم.
در حال تناول شام بودیم که تلویزیون در اخبار اعلام کرد که جاده هراز که به کل بسته است و محور فیروزکوه هم ترافیک سنگین دارد و به خاطر کولاک حرکت در آن کند است. به حمید نگاه کردم و گفتم اینجا که هوا صاف است مگر سیصد کیلومتر آن طرف تر چه خبر است. همین خبر باعث شد تا شب را میهمان حمیدشان باشم و با خانواده هم تماس گرفتم که این هفته هم نمی آیم .
شب موقع خواب جای مرا در اتاق پذیرایی انداختند ، آنقدر بزرگ بود که تنها در آن خوف می کردم و به هر بهانه ای بود حمید را راضی کردم که شب کنار من بخوابد. از همان ابتدای شب هم در فشار بودم ولی به خاطر اینکه سرویس بهداشتی خانه حمیدشان آن طرف حیاط بود و می بایست از حال که همه آنجا بودند بگذرم ، از سرش گذشتم و گفتم تا صبح می توانم تحمل کنم. تا سرم را روی بالش گذاشتم خستگی مهلتم نداد و در دم به خواب رفتم.
نمی دانم ساعت چند بود که با احساس غریبی که در زیر م دریافتم بیدار شدم. ابتدا نفهمیدم چه بود و چه اتفاقی افتاده بود ولی وقتی در جایم غلتیدم به عمق فاجعه پی بردم. بخش عمده ای از تشک زیرم خیس شده بود و من مانده بودم چه کنم. ای کاش همان ابتدای شب به حمید می گفتم و او را همراه خود می برد م. حالا با این فضاحت چه کنم.
عرق شرم بر جبینم نشسته بود و حتی توان اینکه حمید را بیدار کنم را هم نداشتم. تا به حال در چنین مخمصه ای گیر نیفتاده بودم و نمی دانستم چه کنم. چه بی آبرویی بزرگی ،خود حمید یک طرف که این قضیه را برای دیگر دوستان هم تعریف خواهد کرد و تا ابدالدهر سوژه خنده خواهم شد و از طرف دگر خانواده حمید چه در مورد من فکر خواهند کرد. وای چه بلای بزرگی بود که بر سر من بدبخت آمد.
آنقدر ترسیده و بهت زده بودم که هنوز از جایم بلند نشده بودم .کمی خودم را جمع و جور کردم و با هر خفتی بود بلند شدم و وقتی لحاف را کنار زدم تشک را در دریایی بیکران غرق دیدم. حتی فرش اطراف تشک هم خیس شده و این حجم، مرا شگفت زده کرده بود. تازه هنوز هم احساس رفتن به سرویس بهداشتی داشتم. حالا بر آن همه بدبختی ام مشکل کلیه هم اضافه شد که با این یکی چه کار کنم.
دل را به دریا زدم و حمید را صدا کردم. خدا خیرش دهد چنان در خواب سنگینی فرورفته بود که باید فریاد می زدم تا بیدار شود. در هر صورت با تکان های شدیدی بیدارش کردم. چشمانش را مالید و با همان حالت خواب آلودگی گفت، نصف شبی کابوس دیده ای که با این شدت مرا بیدار می کنی. گفتم حمید جان بلند شو که از کابوس هم دهشتناک تر است. بلایی خانمان برانداز بر سرم آمده است.
حمید وقتی به خودش آمد و مرا در آن وضعیت دید ابتدا کمی مکث کرد و بعد شروع کرد به خندیدن ، گفت به یاد کودکی ات افتاده ای و من با عصبانیت گفتم حالا وقت خندیدن نیست ،فکر چاره باش. کمی اطراف را بررسی کرد و بعد از مدت کوتاهی گفت ، مرد حسابی کل این فرش دوازده متری خیس شده است . سرم را پاین انداختم و چیزی نگفتم.
به پشتم زد و گفت بلند شو برو لباس هایت را عوض کن. با این وضعیت می چایی. نگاهی کردم و گفتم اینطور که نمی شود . داشتم گیج می شدم که باز خندید گفت آخر مرد حسابی این حجم آب که نصف اتاق را خیس کرده چگونه می تواند کار یک نفر پیزوری مثل تو باشد. بالای سرت را نگاه کن تا موضوع را بفهمی. وقتی به بالای سرم نگریستم و آکواریوم بزرگ را تا نیمه پر از آب دیدم همه چیز برایم روشن شد.
چشمان باز شد و همه جا را روشن می دیدم. از درون تاریکی محض به روشنایی آمده بودم و حس فردی را داشتم که از زیر خروار ها آوار به سلامت بیرون آورده شده است. آن موقع فهمیدم که حمید چراغ اتاق را روشن کرده است و خنده هایش را نیز پایانی نبود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.