تمرین

همه چیز اردیبهشت ماه خوب است الی بیدار شدن صبح آن که بسیار سخت است. هوای عالی و بوی طراوت و گرمای مطلوب بعد از زمستان سخت همه دست به دست هم می دهند تا صبح نخواهی از بستر گرم و نرمت بلند شوی.
وقتی آماده شدم و از خانه بیرون آمدم همه دوستان هنوز در خواب ناز بودند، و همین حسادتم را بر انگیخت. ولی خودم را دلداری دادم که حدود چهل و پنج دقیقه در میان این طبیعت زیبا چشمانم مناظری را خواهد دید که اینان در خواب هم نمی توانند ببینند. از لای سفره تکه نانی را گرفتم تا در راه به عنوان صبحانه بخورم ـسپس به راه افتادم.
هوا آنقدر خوب بود که همان چند گامی که از روستا فاصله گرفتم از تمام هیاهوی دنیا جدا گشتم و در این همه زیبایی غرق شدم. درختان که بعد از تحمل سرمای زمستان چنان شاداب در حال رشد بودند که صدای حرکت شاخه هایشان به سمت آسمان را می شد با کمی دقت شنید.
پرندگان هم که چنان سرمست بودند که خود نیز نمی دانستند در این هوا چه باید بکنند و از فاصله هایی بسیار نزدیک، پر سر و صدا از کنارم می گذشتند. آسمان آبی در حال پررنگ تر شدن بودند و انگار نقاش گیتی در حال افزودن رنگ آبی لاجوردی به آن بود.
سرحال و سرخوش بعد از گذر از دره ها و تپه ها به مدرسه رسیدم. بچه ها سر صف بودند و همه با نگاه خاصی به من می نگریستند. وقتی وارد دفتر شدم آقای معاون گفت :تکه نان برای چیست که در دستت نگاه داشته ای. همانجا علت آن نگاه های بچه ها را دانستم و همچنین به خود خندیدم که در این مدت چهل و پنج دقیقه ای که در راه بودم،چنان حواسم به اطرافم بوده که صبحانه را فراموش کرده ام.
زنگ اول کلاس اول رفتم. جلسه قبل عدد صحیح درس داده بودم و حالا نوبت حل تمارین بود.از همه خواستم تا دفترهایشان را روی میز بگذارند تا تمرین هایشان را بررسی کنم.مانند همیشه مهر تاریخ را گرفتم و از همان میز اول شروع کردم به بازدید دفتر های بچه ها .
وقتی بالا سر حمید رسیدم نگاهی به چشمانم انداخت و با بغضی گفت :آقا اجازه مادرمان نبود. من با تعجب پرسیدم با مادرت کاری ندارم تمرین های ریاضی کو؟ بازهم نگاهی پر از التماس کرد و گفت : آقا اجازه به خدا مادرمان نیست. خیلی عادی گفتم پس ننوشته ای ! برو بیرون تا به حسابت رسیدگی کنم.
وقتی در حال بررسی تکالیف بقیه بچه ها بودم در این فکر بودم که با حمید چه کنم. خوشبختانه هنوز حس پیاده روی صبحگاهی در میان آن همه زیبایی در من بود و تصمیم گرفتم تا این یک بار را ببخشم، حیف است در این صبح دل انگیز بهاری موجبات ناراحتی او شوم. البته حمید درسش خوب بود و حتماً مشکلی برایش پیش آمده بود.
بعد از بررسی تکالیف همه بچه ها پشت میز معلم آمدم و رو به او که تنها دانش آموزی بود که تمرین نداشت کردم و گفتم از شما بعید است که تمرین ننوشته باشی. شاگرد اول کلاس هستی و باید همیشه حواست به کارهایت باشد.این یک بار را می بخشم ولی تکرار نشود.با همان بغض رفت و نشست.
چند روز بعد در درس جدید وقتی از همه خواستم که کاردرکلاس هایشان را حل کنند. باز متوجه شدم که حمید کتاب همراه ندارد. بالای سرش رفتم و تا خواستم چیزی بپرسم باز هم با همان حالت بغض به من گفت آقا اجازه مادرمان نیست. اخم هایم را در هم کشیدم و گفتم جلسه قبل تمرین ننوشتی بخشیدمت ، حالا هم کتاب نداری. حواست کجاست آقای محترم.با دست اشکهایش را پاک کرد و در سکوت معنی داری غرق شد. شروع کرد به تشر زدن که دیگر این بار کار از گذشت گذشته و باید فکری اساسی کرد.ناگهان رو به من کرد و گفت: آقا اجازه همه را در برگه می نویسیم. قول می دهم تا همه را بنویسم.
چنان با سرعت از دوستش برگه گرفت و شروع کرد به نوشتم تمام مطالب صفحات کتاب و با همان سرعت هم حل می کرد. برای اینکه امتحانش کنم او را پای تخته فراخواندم و او هم چنان با دقت حل کرد که دیگر چیزی نداشتم بگویم.
هفته بعدی تمرین ها را روی برگه های بزرگی که فکر کنم از دفتر گرفته بود نوشته بود. آنقدر تمیز و خوش خط بود که نتوانستم ایرادی بگیرم، فقط پرسیدم دفتر ریاضی ات کو ؟که باز هم گفت آقا اجازه مادرمان نبود. دیگر داشتم شک می کردم که اینها چه ربطی به مادرش دارد. رویم نشد از خودش بپرسم و به همین خاطر از مدیر خواستم تا تحقیق کند و علت را جویا شود.
حمید و خواهر کوچکش بعد از فوت پدرشان در یک خانه محقر زندگی می کنند . چند وقتی است که مادرش به خاطر بیماری در بیمارستان بستری است و او خواهرش در خانه پدر بزرگشان زندگی می کنند .کلید خانه آنها نیز در دست عمویشان است که مادرشان را به شهر برده و به همین خاطر حمید و خواهرش هیچ کتاب و دفتری ندارند و هیچ دسترسی همه به آنها ندارند.
از مدیر مدرسه خواستم تا یک دفتر به او بدهد که حداقل در این مدت بتواند تکالیفش را بنویسد و همچنین با مدیر مدرسه ابتدایی هم تماس بگیرد و در مورد خواهرش هم بگوید.آقای مدیر گفت که مدیر ابتدایی از اهالی روستا ست و همه چیز را می داند و او این اطلاعات را به من داده است.
مادر حمید حدود یک ماه بستری بود ولی در این مدت همه تمرین های حمید به طور کامل و تمیز در دفتر نوشته می شد و ضمناً وضعیت حل تمرین و درس دو سه تا از بچه ها که قبلاً مرتب نبود نیز بهتر شده بود.این چند نفر در این مدت تغییراتشان چنان زیاد بود که باز هم به فکر افتادم تا علت را دریابم.
از طریق یکی از دانش آموزان دانستم که آن چند نفر همسایه پدربزرگ حمید بوده اند و به خانه پدربزرگ حمید می آمدند تا حمید از روی کتاب آنها بنویسید و همین باعث شده بود که خودشان هم به کمک حمید تمرین هایشان را بهتر حل کنند. این تعاون و همکاری در بین این بچه های روستایی واقعاً گوهری است گرانقدر که در هر مکانی یافت نمی شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.