بیمارستان

دیشب تا صبح فقط ناله می کرد و همین باعث شده بود که خوب نخوابیم. نشسته خوابیده بود و به هیچ وجهی نمی توانست دراز بکشد.درد بسیار شدیدی در ناحیه کتفش احساس می کرد که برای تسکین آن هیچ کاری از دستمان بر نمی آمد.
حسین دیروز وقتی داشت در حیاط مدرسه با همکاران فوتبال بازی می کرد به شدت زمین خورد و کتفش بسیار درد می کرد. قبل از بازی او را نهیب زدم که با این وزن و بدون تمرین مانند من بازی نکن، ولی اصلاً به حرفم گوش نکرد و این اتفاق رخ داد.
صبح به مدرسه که رفتیم حسین حتی یارای ایستادن هم نداشت، وقتی آقای مدیر با این وضعیت مواجه شد سریع یکی از دانش آموزان را فرستاد تا دو تا جا در مینی بوس روستا بگیرند و بعد به من اشاره کرد و گفت همراهش برو، تا خواستم چیزی بگویم مقداری پول در جیبم گذاشت و گفت شرایط حسین خیلی واجب تر از درس است.
در طول راه حسین از درد به خود می پیچید و با تمام قوا خودش را ساکت نگاه می داشت ولی تمام مسافرین و حتی راننده هم متوجه موضوع شده بودند و همه ساکت بودند و جوی که بر ماشین حاکم بود اصلاً طبیعی نبود.آقای راننده هم که این شرایط را دیده بود مانند آمبولانس در حد توانش با سرعت بیشتری حرکت می کرد.
ساعت ده صبح به شهر رسیدیم و بعد از پیاده شدن مسافران آقای راننده ما را تا مقابل بیمارستان برد و حتی از ما کرایه هم نگرفت ، با لبخندی گفت خرج بیمارستان زیاد است.
اورژانس مملو بود از انسانهایی که هر کسی دردی داشت .به هر زحمت بود حسین پذیرش شد و بر روی یکی از تخت ها نشست.خانم پرستار از او خواست دراز بکشد ، من گفتم نمی تواند چون درد بسیار در ناحیه کتف دارد. نگاهی به ما انداخت و بر روی برگه ای چیزی نوشت و رفت.
نیم ساعت از رفتم خانم پرستار گذشته بود و هنوز هیچ دکتری بالای سر حسین نیامده بود، همان خانم پرستار چندین بار از کنارمان گذشت ولی هیچ التفاتی به ما نکرد.به قسمتی که پرستارها آنجا بودند رفتم و وضعیت را گفتم. یکی از آنها بدون اینکه سرش را بالا بیاورد گفت که دکتر ارتوپد نداریم و شاید تا ظهر بیاید.
مانده بودم چه کنم و به کجا مراجعه کنم که کمی آن طرف تر اتاق پزشک را دیدم. با برگه پذیرش به آنجا رفتم و وضعیت را برای آقای پزشک توضیح دادم او هم در جواب گفت که پزشک ارتوپد نیامده ولی من اصرار کردم که دوستم از درد به خود می پیچد.کمی تامل کرد و بعد دفترچه بیمه را از من گرفت و شروع کرد به نوشتن.
ابتدا آمدند و مسکن به حسین تزریق کردند و همین مقدار زیادی از اخم های روی چهره اش را باز کرد ، بعد به بخش تصویر برداری رفتیم و در نوبت نشستیم. چندین نفری مقابل ما بودند.حسین را روی صندلی نشاندم و خودم هم کمی آنطرف تر منتظر بودم.
در سالن وقتی به چهره های افراد می نگریستم هیچ کس در آرامش نبود یا درد می کشید یا مضطرب بود ، همراهان هم با نگرانی های بسیار در حال بالا و پایین رفتند بودند و به دنبال کارهای پذیرش بیمارشان، در مقابلم جوانی نشسته بود که دوهمراهش او را بسیار محکم گرفته بودند.
متعجب بودم که چرا این جوان را که به نظر هیچ مشکلی نداشت را اینقدر محکم گرفته اند ، که ناگه بلند شد و شروع کرد به گفتن سخنانی بسیار زشت ،آنهم با صدایی بلند به طوری که تمام افرادی که در سالن بودند ایستادند و او را نظاره گر بودند. دو نفر همراهش با تمام قوایی که داشتند آرامش کردند ولی چند دقیقه بعد دوباره بلند شد و این بار همچون راننده کامیون به شاگردش با فریاد دستوراتی میداد.
از یکی از همراهنش علت را جویا شدم که با آه بلندی گفتم که نمی دانم چه چیزی خورده یا مصرف کرده که به این روز افتاده است وگرنه بچه عاقلی است و آزارش هم به مورچه نمی رسد.
خانم دکتر بخش اعصاب روان آمد و در اتاق روبرویی مستقر شد و این جوان را خدمت او بردند.در باز بود و به همین علت من شاهد تمام اتفاقات درون اتاق بودم.سوال جواب هایشان را می شنیدم، برایم جذاب بود که چگونه بیماری ها اعصاب و روان را تشخیص می دهند و برای درمان چه کارهایی می کنند.
از او نام و نام خانوادگی اش را پرسید و جوان هم بدون هیچ مشکلی پاسخ داد. از او در باره تحصیلاتش پرسید و جوان هم پاسخ داد که دکتری حقوق بین الملل دارد، چشمان داشت از حدقه در می آمد که دیدم یکی از همراهانش با سر به خانم دکتر اشاره کرد که نیست.اوضاع لباسش بیشتر او را نقاش ساختمان معرفی می کرد.
در ادامه خانم دکتر از او پرسید که آیا تا به حال احساس کرده اید که از زندگی خسته شده اید و حوصله این شرایط را ندارید و تحمل وضعیت کنونی را نمی کنید یا اینکه از این همه مشکلات و بدبختی ها به ستوه آمده ای ؟جوان که مات و مبهوت فقط به چهره خانم دکتر نگاه می کرد ولی پیرمردی که همراه این جوان بود جوابی بسیار به جا داد.
گفت: خانم دکتر بیشتر مردمانی که در این سرزمین زندگی می کنند این احساس را دارند و روزها با آن سروپنجه نرم می کنند.اینهمه آدم اینجاست به نظر شما اینها همه خسته نیستند.از این بنده خدا چیزهای دیگری بپرس.
در جواب این پیرمرد دکتر محو شد و سکوت غم باری بر اتاق حاکم شد. من هم غرق در پاسخ این پیرمرد بودم که چه کوتاه و بجا چنین اوضاع کشور را بیان نمود.در پس لرزه های این پاسخ کوبنده در حال لرزیدن بودم که حسین را صدا کردند و او را به داخل اتاق تصویربرداری بردم.
حسین کتفش از جا در رفته بود و تقریباً حدود غروب بود که دکتر آمد و در عرض یک ربع کتف حسین را جا انداخت و درد او را فرونشاند، ولی درد من که در جواب آن پیرمرد بود مدتها فرو ننشست.

2 دیدگاه در “بیمارستان”

  1. سلام
    آقا معلم ، دکتر در آخر میخواسته زیر زبونش بکشه که آیا به فکر خودکشی هست یا نه! چون مهمه اگه به فکر خودکشی باشه احتمالا بستریش میکنن که اینکار و نکنه
    ولی اگه نباشه میتونه تو خونه بمونه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

83 − = 82