آقای معاون

معاون مدرسه فردی بود منظم و مقرراتی ،قدی نسبتاً بلند داشت و همه بچه ها از او حساب می بردند.کمی هم حساب گر بود.یعنی به امور مالی بسیار حساس بود و تاحد امکان کمتر هزینه می کرد.در صورتی که ماشین شخصی داشت،اکثر اوقات با سرویس به مدرسه می آمد.بسیارکم صحبت می کرد و به همین خاطر با دیگران زیاد معاشرت نداشت.

اواسط امتحانات خرداد بود .آزمون درس زبان انگلیسی راس ساعت آغاز شد و بچه ها شروع کردند به جواب دادن سوالات. در سالن که قدم می زدم متوجه جای خالی محمدامین شدم.محمدامین دانش آموز مودبی بود که از نظردرسی درحد متوسط قرار داشت.در روستا او را زیاد پشت تراکتور دیده بودم. اکثر اوقات به پدرش در کارهای مزرعه کمک می کرد و به قول پدرش کشاورز قابلی بود.

محمد امین از آن دسته دانش آموزانی بود که خیلی زود شخصیتش شکل یافته و ثابت شده بود.واقعاً مانند یک مرد رفتار می کرد.درطول سه سالی که دانش آموز من بود هیچگاه ندیدم برای کم کاری یا نمره کم گرفتنش توجیه بیاورد .همیشه واقعیت را می گفت وهمین باعث شده بود که بیشتر حواسم به او باشد.غیبتش را سریع به مدیر اطلاع دادم تا پیگیری کند.

مدیر یکی از دانش آموزان ابتدایی داخل حیاط را به صورت پیک به خانه محمدامین فرستاد.حدود یک ربع بعد محمد امین آمد.پای راستش تا زانو در گچ بود.زیربغلش را مادرش گرفته بود و چون وزنش سنگین بود هردوی آنها به نفس نفس افتاده بودند.علت را جویا شدم.محمدامین با تراکتور چپ کرده بود و خدارا شکر ،فقط پایش شکسته بود.

فردای آن روز  آقای معاون در سرویس  نبود.به مدرسه که رسیدیم با تعجب بسیار ماشین آقای معاون را کنار در مدرسه پارک شده دیدیم.اتفاقی که بسیار نادر بود.جاده خاکی روستا و ماشین نو آقای معاون!

امتحان تمام شد .از پنجره دفتر به بیرون نگاه می کردم که صحنه ای بسیار تاثیرگذار دیدم.آقای معاون که به بداخلاقی بین بچه ها مشهور بود.زیر بغل محمدامین را گرفته و در حال خارج شدن از در مدرسه بود.حدود نیم  ساعتی طول کشید تا آقای معاون بازگشت.

وقتی وارد دفتر شد بدون هیچگونه صحبتی به کارهای خودش مشغول شد.کنارش نشستم و از او پرسیدم چقدر برگشت شما طول کشید.همانطور که داشت کارهای دفتری را انجام می داد گفت:خانه محمدامین انتها روستا بود تا بروم و برگردم طول کشید.

حالا فهمیدم با ماشین شخصی آمدن آقای معاون چه معنی داشت.از آن روز تا پایان امتحانات آقای معاون با ماشین شخصی خود محمد امین را می آورد و می برد.و هیچ گاه هم در مورد این موضوع حرف نمی زد.چندین بار که در دفتر بودم خواستم سرصحبت را با او باز کنم ولی مانند همیشه کم حرف می زد و .. . . .

چهار برادرون

هفته ای چهار بار از کنار خانه شان می گذشتم وهر بار چاق سلامتی گرم و مفصلی با هم داشتیم.آنقدر مهربان بودند که چه در زمان برف و بوران و چه در زمان آفتاب سوزان هیچ وقت گرمی سلامشان تغییر نمی کرد.نمی دانم چند سال بود که از آن مسیر می گذشتم و با آنها خوش و بشی داشتم.ولی هرچه بود از ده سال بیشتر بود.

بعد از مدتی هر وقت به کنارشان می رسیدم کمی هم گپ و گفتگو می کردیم.از اوضاع هوا گرفته تا وضع مردم و غم ها و شادیهایشان.سالها بود که از آنجا ناظر رفت وآمد بسیاری بودند و از هر کسی پندی آموخته بودند و هر کدامشان برای خودشان فیلسوفی بودند. هر چهار تا چنان محکم بغل به بغل هم و پشتیبان هم بودند که همیشه به آنها حسادت می کردم.

در اطرافشان مزارعی بود که روستاییان با زحمت بسیار روی آنها کار می کردند و در نهایت هم عایدی چندانی نصیبشان نمی شد.همیشه از این موضوع شاکی بودند و می گفتند که سالهاست که شاهد زحمات بسیار این روستاییان هستند ولی در آخر آن لبخندی که باید بر لبانشان نقش بندد رنگ و رویی ندارد.

یک بار در راه برگشت و در زمان غروب آفتاب کنارشان رسیدم. نشستم و همراهشان غروب بسیار زیبایی را که نمی دانم چرا این بار اینقدر حزن انگیز بود را دیدم.هر چهارتایی با حسرت خاصی به خورشید می نگریستند و آه می کشیدند.پرسیدم چه شده که این قدر غمگین هستید و چقدر این فضا سنگین شده است.آنقدر بزرگوار بودند که چیزی نگفتند و بحث را عوض کردند .

روزگار به همین منوال می گذشت و وابستگی من به آنها در این رفت آمدهای طولانی بیشتر می شد، تا اینکه در یک صبح سرد زمستانی که زمین و زمان یخ بسته بودند.از میان دره ای عمیق گذشتم و به کنار آنها رسیدم .تا خواستم دستی بلند کنم که عرض سلامی داشته باشم.صحنه ای دیدم که تا سالها از ذهنم پاک نخواهد شد.هر چهارتایشان در مسیر طلوع آفتاد دراز کشیده بودند و هیچ نفسی از آنها بر نمی خواست.

هرچه صدایشان کردم اثری نکرد و هر چه تکانشان دادم توفیقی نداشت. انگار مانند زمین که در این صبح سرد یخ بسته بود.یخ زده بودند.نمی دانم چقدر کنارشان نشستم .بغض گلویم را می فشرد. شوخی نبود ،سالها با هم خوش و بشی داشتیم و اصلاً  این مسیر  را به امید دیدنشان می آمدم.چه در دوران سرسبزی و طراوت و چه در دوران برگ ریز و چه در سرمای شدید همیشه با لبخند جوابم را می دادند.

آنقدر ناراحت بودم که پایم نمی کشید به طرف روستای مجاور و مدرسه آن بروم. شاهد طلوعی بودم که غروبی بود برای دوستانم.در مدرسه اصلاً حالم خوب نبود و همکاران و حتی بچه ها هم فهمیدند ولی افسوس که نمی توانستم دلیلش را بگویم چون هیچ کس حرف مرا نمی فهمید و بی شک مورد تمسخر قرار می گرفتم.

دوستان عزیزی بودند که بسیار از آنها درس گرفتم.  بزرگ ترین درسی که از آنها گرفتم ،ایستادگی در برابر تمامی مشکلات بود. سالیان دراز در گرما و سرما و در سیل و خشکسالی همچنان راست قامت ایستاده بودند و هیچگاه در برابر سهمگین ترین توفان ها هم کمر خم نکرده بودند. چنان کنار هم بودند و پشتیبان هم که کوه هم یارای از جا کندنشان را نداشت.

ولی حیف که این انسان دو پا بزرگترین بلای طبیعت است که متاسفانه هیچ درمانی هم ندارد.چنان به کام خود تیشه به ریشه طبیعت می زند که انگار خودش جزئی از  آن نیست.چنان بنیان جنگل ها را برمی دارد که انگار همین امروز را باید زندگی کرد و فردایی در کار نیست.

دیگر هیچ انگیزه ای نداشتم که از آن مسیر بگذرم و حتی حاضر بودم مسیرم طولانی تر شود و از جاده بروم.بعداز مدتی دلم تنگشان شد و خودم را راضی کردم و باز از همان مسیر گذشتم و کنارشان رفتم فقط تنه بریده شده آنها بود و این صحنه چقدر آزارم می داد. وقتی خواستم از کنارشان بگذرم نهال کوچکی که در کنارشان بود با صدای بچگانه ای سلام و کرد و من با دیدنش آنقدر خوشحال شدم که سر از پا نمی شناختم.

فهمیدم زندگی همچنان جریان دارد وهمین بسیار آرامم کرد .وقتی داستان قطع شدن چهار برادرون را برایم تعریف کرد چشمانم غرق اشک بود .حتی رفتنشان هم با بزرگواری بود. صاحبشان در آن سال به خاطر سرما و یخ زدگی تمام محصولش را از دست رفته می دید و برای امرار معاشش چاره به جز فروختن چوب آنها نداشت.

لاسجرد

یک هفته ای بود که گوشی تلفن همراه خریده بودم. از تعاون اداره وام گرفته بود و می بایست یک سال ،ماهی صدهزارتومان قسطش را بدهم.به همین خاطر برایم خیلی مهم بود و خیلی مواظبش بودم.در جیبم چنان محکم نگاهش می داشتم که بیشر اوقات دستم عرق می کرد و گوشی خیس می شد.

در روستا فقط بالای تپه پشت مدرسه آنتن داشت و می شد صحبت کرد .ولی حالا که در جاده و در اتوبوس نشسته بودم بیشتر جاها آنتن داشتم.وقتی به شاهرود رسیدم به خانه زنگ زدم و مکانم را اعلام کردم، برایم خیلی جذاب بود که می شود بدون سیم هم تماس گرفت و چقدر این تکنولوژی خوب است و نگرانی خانواده هایی چون خانواده من را برطرف می کند.

اتوبوس مانند همیشه در لاسجرد که یک کاروانسرای قدیمی است و کنارش مسجد و امام زاده ای هم هست برای نماز نگاه داشت.همیشه اینجا چای صلواتی به مسافران می دهند. بعد از خوردن چای ،هوس تنقلات کردم و از مغازه آنجا یک بسته پسته خریدم و شروع کردم به خوردن ، مقداری که خوردم دست نگاه داشتم و پیش خودم فکر کردم بهتر است باقی را در اتوبوس در هنگام حرکت بخورم.

همه سوار شدیم و ماشین تازه داشت راه می افتاد، دو سه تا پسته را در دهانم گذاشت و تازه داشتم می جویدم که گوشی زنگ خورد و نگاه کردم و دیدم خانه است. پاسخ دادم و آنطرف خط مادرم بود و بعد از سلام و احوال پرسی پرسید کجایی و من با همان دهان تقریباً پر گفتم لاسجرد هستم .نمی دانم چه شد مادرم با نگرانی گفت لاستیک ترکیده، من هم تکرار کردم نه لاسجرد هستم نه لاستیک.

در جاده خبری از آنتن نبود و من هم که مادرم را می شناختم مطمئن بودم که الآن از دلشوره و نگرانی اصلاً حالش خوب نیست، نه اینکه گفتگو ام ناتمام ماند  و همین بیشتر نگرانش می کرد.هرچه تماس می گرفتم خبری از شبکه نبود،بیرون را که نگاه می کردم فقط بیابان برهوت بود و دیگر هیچ و معلوم است در اینجا تلفن کار نمی کند هرچند از نوع همراهش هم باشد.

تا گرمسار را باید تحمل می کردم ، و می دانستم در این زمان در خانه ما غوغایی به پا است.از دور سواد شهر معلوم شد و لی هنوز خبری از آنتن نبود.تمام حواسم به گوشی و نشانه آنتن آن بود که هروقت یک خانه آن هم روشن شد تماس بگیرم.موقع خریدن این گوشی نوکیا۱۱۰۰فروشنده می گفت آنتن دهی خیلی خوبی دارد و تکنولوژی پیشرفته ای در آن به کار رفته است.

تا خواستم به تکنولوژی اش چیزی بگویم که ناگهان ماشین در کنار جاده توقف کرد و راننده و شاگردش پیاده شدند.همه مسافران کنجکاوانه بیرون را نگاه می کردند تا بفهمند چه اتفاقی افتاده و بعد از مدت کوتاهی فهیدیم که لاستیک پنچر شده است .پیش خودم فکر کردم سریع تایر را عوض می کنند و به راهمان ادامه می دهیم ولی حدود یک ساعتی معطل شدیم.

مانده بودم که خانه و مادرم را چگونه مطلع کنم و می دانستم که اوضاع خانه اصلاً خوب نیست.همینکه به راه افتادیم فقط چشمم روی گوشی بود تا آنتن بیاید و زنگ بزنم.اول کمربندی گرمسار بود که باز ماشین توقف کرد همه نگران شدیم که راننده گفت چیزی نیست فقط می خواهیم جهت اطمینان آچار کشی کنیم ،در همین موقع بود که گوشی شروع به زنگ زدن کرد.

سریع جواب دادم .پدرم بود که با صدایی عصبانی پرسید کجایی ؟چه بلایی سرت آمده؟ در جواب گفتم خبری نشده و اتفاقی نیفتاده من در راهم و حالا هم به گرمسار رسیده ام.صدای پدرم را می شنیدم که به مادرم می گفت چیزی نشده و الان هم تو راهه  و نزدیک تهران هم هست.باز از من پرسید پس قضیه ترکیدن لاستیک چی بود؟

گفتم، لاستیک نبود ، من داشتم پسته می خوردم و دهانم پر بود و لاسجرد را نتوانستم خوب بگویم و مادر آن را لاستیک شنید و فکر کرد لاستیک ماشین ترکیده بعد هم در جاده تلفن همراه خط نداد چون وسط بیابان بودیم و الان هم که دارم صحبت می کنم کمربندی گرمسار هستم.

پدرم با لحن خاصی از همان پشت تلفن به من گفت :بچه جان تو که مادرت را می شناسی از این به بعد مثل آدم حرف بزن و اینهمه اعصاب مارا خرد نکن و ضمناً تو باید بعد از یک ساعت می رسیدی گرمسار نه بعد از دو ساعت و نیم .در جواب گفتم آخه لاستیک ماشین وسط راه پنچر شد و معطل شدیم.پدرم ناگهان گفت پس خبری شده و به ما نمی گوی،ی راستش را بگو الان کجایی تا بیاییم بالای سرت .

تا برسم خانه شاید ده باری به من زنگ زدند و وضعیت را جویا می شدند و تا زمانی که مرا صحیح و سالم ندیدند باور نداشتند که اتفاقی نیفتاده است.بعدها فهمیدم کار به تماس با اداره راه و ترابری و پلیس راه هم کشیده شده بوده .

ازآن به بعد دیگر هیچگاه در سفرهایم در اتوبوس پسته نخوردم.و لاسجرد هم برای مادرم همیشه یادآور ترکیدن لاستیک بود و ماند.

اولیا

ساعت دوازده ظهر بود که به مدرسه رسیدم و هنوز حتی دانش آموزان هم نیامده بودند.روزهایی که دوشیفت هستم مستقیماً از مدرسه بالا به این مدرسه می آیم و خانه نمی روم، چون وقت زیادی ندارم.پشت در مدرسه منتظر بودم که پسر همسایه آمد و در مدرسه را برایم باز کرد.

از داخل کیفم یک عدد رنگارنگ برداشتم و خواستم شروع کنم به خوردن که در دفتر باز شد و مرد میانسالی همراه پسربچه ای وارد دفتر شدند.محسن دانش آموز کلاس دوم راهنمایی بود و علاوه بر اینکه درسش هم زیاد خوب نبود کمی هم شیطنت داشت.

بهترین فرصت بود و می توانستم کمی اوضاع را برای پدرش روشن کنم.محسن را به بیرون دفتر فرستادم و پدرش را هدایت کردم  که کنار میز مدیر روی صندلی بنشیند.خودم هم رفتم پشت میز مدیر، زاویه من و او قائمه بود و همین باعث می شد گاهی به من هم نگاهی کند، کلاً آدم ساکتی بود و هیچ سخن نمی گفت.

دفتر نمره را آوردم و شروع کردم به توضیح دادن وضع نمرات و فعالیت های محسن، از چند باری که پای تخته آمده بود نمره خوب و قابل توجهی کسب نکرده بود و امتحاناتش هم خیلی بد داده بود و حتی یک بار هم به خاطر بی انضباطی از کلاس اخراج شده بود.

با این همه توضیحاتم هیچ تغییری در چهره او مشاهده نکردم و حتی یک کلمه هم صحبت نکرد و فقط با سر یا تایید می کرد و یا به نشانه تاسف تکانی می داد.پیش خودم فکر کردم شاید بنده خدا از خجالت وضعیت بچه اش لب به سخن نمی گشاید، به همین خاطر کمی لحنم را آرام تر کردم  و از او خواستم که به محسن کمک کند.

چون کنارش بودم فقط گاهی اوقات نگاه می کرد و با سر تایید می کرد.حدود ده دقیقه بود که فقط داشتم حرف می زدم و توصیه های آموزشی و تربیتی می کردم، به او گفتم اعتدال همیشه بهترین راه حل است، نه آنقدر سختگیری و مراقبت که دانش آموز فراری شود و نه آن قدر آزادی و بی قیدی که دانش آموز بیخیال شود.بهتر است راهی متعادل برای تعامل با فرزندتان پیدا کنید.

گرم بیان مباحث روانشناسی تربیتی بودم که مدیر وارد دفتر شد .پدر محسن تا او را دید از جایش بلند شد و با او دست داد و در ادامه هم من با آقای مدیر سلام و احوال پرسی کردم.در رفتار آقای مدیر با پدر محسن متعجب شدم چون بیشتر حرفهایش را با ایما و اشاره می گفت .تا خواستم چیزی بپرسم مدیر کنارم آمد و آرام در گوشم گفت که این دایی محسن است و ناشنواست و آمده اجازه محسن را بگیرد که به مشهد بروند، امروز که درس مهمی نداری ؟

با نگاه معنی داری به آقای مدیر گفت نه خیر آقا امروز کار مهمی ندارم فقط تمرین حل می کنم و بس.آقای مدیر به محسن اجازه داد که این سه روز آخر هفته را به مشهد برود و او را به همراه دایی اش تا در مدرسه بدرقه کرد. وقتی برگشت رو به من کرد و گفت غیبت یک دانش آموز آنهم در حد محسن که نباید تو را اینقدر عصبانی کند.

در جوابش گفتم، من با غیبت محسن مشکلی ندارم فقط از این اعصابم خرد است که حدود یک ربع داشتم برای دایی محسن که فکر می کردم پدرش است کلی توضیح می دادم و تا حد توانم از روانشناسی که در تربیت معلم خوانده بودم برایش می گفتم و کلی راهکار برای حل مشکل درسی و اخلاقی پیش پایش گذاشتم.با اینهمه انرژی که من صرف کردم تازه پدرش هم نبود و از همه مهمتر هیچی از این همه گفته هایم نشنید.

واکنش آقای مدیر جالب بود .از بس خندید ،روی صندلی ولو شد.فقط از او خواستم تا این موضوع را بین همکاران مطرح نکند و او هم چنان امانت داری که تا پایان سال در تمامی مدارس منطقه سوژه شدم ودر هنگام مراجعه والدین دانش آموزان به مدرسه همه یادی از من می کردند.

شب عید

با تحمل سه ساعت صف و سرما ،نوبت به من رسید و توانستم یک بلیط  قطار در مسیر رفتن به خانه برای ۲۶ اسفند و یک بلیط در مسیر برگشتن به محل کار برای ۱۳ فروردین بخرم تا خیالم از رفت و آمد پایان سال راحت شود.

برای روز ۲۶ ام طبق سنوات گذشته آزمون کلی گذاشته بودم.یک مرور کلی برای پایان سال، البته غرغر بچه ها درمی آید ولی  لازم است. چون تجربه نشان داده که بچه ها در طول تعطیلات نوروزی اصلاً مطالعه نمی کنند .من هم با تکلیف نوروزی مخالفم. تا آخر اسفند کامل کار می کنم و تعطیلات عید را به آنها تنفس می دهم  واز ۱۴ فرودین کار را بسیار جدی تر ادامه می دهم.

در خانه تنها بودم چون تمام  دوستان رفته بودند.داشتم سوالات را روی مومی می نوشتم تا فردا تکثیر کنم .حدود ساعت نه شب بود که تمام شد . وقتی بیرون رفتم چشمانم چهارتا شد.همه جا سفید بود و برف شدیدی می بارید.پیش خودم فکر کردم که تا فردا حتماً بند می آید.

صبح به زور خودم را به مدرسه رساندم ، راحت تا زانو برف بود و همچنان هم می بارید. هیچکدام از بچه ها هم نیامده بودند.حق هم داشتند سرما و برف خیلی شدید بود.همکاران هم که دیروز خداحافظی کرده بودند و رفته بودند.کمی نگران شدم  و از مدیر اجازه خواستم وبا او خداحافظی کردم و خودم را به ابتدای جاده رساندم .

از ساعت  نه صبح تا دوازده به معنی واقعی یخ زدم و هیچ هیچ ماشینی نیامد.هیچ کاری از دستم بر نمی آمد. به خانه برگشتم و پشت پنجره به امید بند آمدن برف یا آمدن بلدوزر به بیرون نگاه می کردم.انتظار کار سختی است آنهم در این شرایط که ساعت هفت غروب باید به شهری حدود صدو پنجاه کیلومتری روستا به قطار برسم.

ناهار نخوردم و با اعصابی به هم ریخته فقط از پنجره بیرون را نگاه می کردم.هیچ خبری نبود .ساعت چهار دیگر ناامید شدم .چون حتی اگر راه هم باز می شد و هم اکنون هم ماشین گیر می آوردم، به قطار نمی رسیدم.

شب را با حال بدی و در تنهایی گذراندم.صبح زود بیدار شدم.برف بند آمده بود.دوباره شال و کلاه کردم و به سمت ایستگاه روستا رفتم.پرنده پر نمی زد.تا ساعت نه معطل شدم حتی یک نفر هم نیامد.یک ماشین هم رد نشد. چنان همه جا ساکت بود که انگار سالهاست اینجا هیچکس زندگی نکرده است.سکوت بیش از حد عذابم می داد.

به خانه برگشتم.دو تا بیست لیتری آب که در آشپزخانه بود یخ زده بود و گاز هم تمام شده بود و برای خوردن هم حتی تکه نانی نبود.اوضاع بسیار بد بود.دوباره بیرون رفتم و بعد از کلی در زدن خانه مغازه دار یک نان و چند تخم مرغ خریدم .خدا را شکر نفت به اندازه کافی بود بخاری را یکسره کرده بودم. روی بخاری ناهار اساسی درست کردم.تخم مرغ و سیب زمینی آب پز.

حدود ساعت یک بعد از ظهر بود که همه  چیز را رها کردم و دوربین را گرفتم و زدم به کوه و تا غروب حظی بردم عظیم از مناظر بکر و بسیار زیبای طبیعت.اصلاً عید و خانه را به کلی فراموش کرده بودم و غلت می زدم بر روی برف هایی که به راحتی یک متر می شد.ردپای پرندگان بر روی برف ها نقش و نگار جالبی ساخته بود. با دوربین زنیت هرچه قدر دوست می داشتم عکس گرفت .دو حلقه فیلم مصرف شد.

ساعت شش غروب بود که صدایی از بیرون توجه مرا به خودش جلب کرد. بلدوزر بود که با سرو صدای زیاد داشت راه را باز می کرد ولی چه فایده که در این زمان ماشینی به سمت شهر حرکت نمی کند.آن شب را هم به تنهایی گذراندم.ولی خاطره گشت و گذار در میان برف ها در طبیعت حالم را بسیار خوب کرده بود.

صبح اول وقت (حدود ساعت هفت )به ایستگاه رفتم. تا مینی بوس  زنجیر زد  و پر شد و راه افتاد شد ساعت ده شد و تا وقتی به شهر رسیدم  ساعت یک بعد از ظهرشده بود .کنار پلیس راه منتظر اتوبوس ایستاده بودم.هرچه می آمد پر بود، روز آخر سال بود و همه عجله رسیدن داشتند.آخر سر هم حدود ساعت چهار بعد از ظهر توانستم سوار اتوبوسی شوم و جایی پیدا کنم ،البته در بوفه که انجا هم ما سه نفر بودیم.

اوضاع جاده در مسیر کوهستانی اصلاً خوب نبود و برف و کولاک بیداد می کرد،وقتی رسیدم خانه حدود ساعت سه صبح بود.فقط رفتم  وخوابیدم.حتی زمان ساعت تحویل هم خواب بودم.یعنی یک سال خوابیدم.

تخت

حال مادر اصلاً خوب نبود و بالطبع ما هم اصلاً سرحال نبودیم.یک هفته ای بود که در بیمارستان بستری بود و خواهر و پدرم به نوبت پیشش می ماندند، آخر هفته دو روز از مدرسه مرخصی گرفتم که بتوانم من هم در بیمارستان کنارش بمانم.امشب نوبت من بود و حدود ساعت شش غروب با خواهرم جابه جدا شدیم، مادر در اتاقی که چهار تخت داشت بستری بود و خوشبختانه تخت کناری اش هنوز خالی بود ، پیش خودم فکر کردم امشب را می توانم کمی روی تخت دراز بکشم.

هر کار کردم شام چیزی نخورد و همین هم باعث شد من هم میلی به غذا نداشته باشم و ظرف غذا را همانطور دست نخورده روی یخچال بگذارم.در همین زمان بود که ویلچری که پیرزنی روی آن نشسته بود به همراه چند نفر وارد اتاق شدند، پیرزن که لباسی محلی به تن داشت به همه ما که در اتاق بودیم سلام کرد و با همان لهجه زیبای محلی حال و احوالی کرد.

وقتی او را روی تخت خواباندند صحنه ای بسیار دلخراش دیدم، دست ها یش را با باند محکم به میله های کنار تخت بستند و آمپولی در سرمش تزریق کردند و رفتند.جرات نداشتم که بگویم چرا این پیرزن را اینگونه اذیت می کنید؟ مگر می شود با مادر اینگونه رفتار کرد، وای بر ما اگر فرزندانی خوب نباشیم.

حدود ساعت دو نیمه شد بود که با صدایی که می گفت پسرم ، بیدار شدم.مادر در خواب بود ولی در چهره اش می شد درد را فهمید، به زور داروهای مسکن و خواب آور حدود دو ساعتی بود که چشمانش بسته بود.این صدا از طرف پیرزن بود، تا بالای سرش رفتم گفت پسرم بیا کمی به من کمک کن.

اولش خجالت کشیدم ولی وقتی دیدم همراهش نیست به او گفت صبر کن حاج خانم، تا همراهتان را صدا کنم، در راهرو هرچه چرخیدم اثری از خانمی که همراش بود نیافتم، وقتی برگشتم با نگاه ملتمسانه ای گفت ، پسرم اهل کدام روستایی ؟ در جواب گفتم روستایی نیستم ولی مدتهاست در فلان روستا درس می دهم.در جوابم گفت آنجا که خیلی دور است حتماً آنجا خانه گرفته ای، لبخندی زد و گفت من هم خانه ام را در روستا به معلم ها اجاره داده بودم.

همین گفت و گو کوچک باعث شد خجالتم بریزد و نشستم پای صحبتش، هرچه از روستا و زندگی در آن  را برایم تعریف می کرد تجربه اش را کم و بیش داشتم.و یا حداقل از نزدیک دیده بودم.شاید حدود یک ربعی با من صحبت کرد و بعد گفت پسرم می شود دستم را باز کنی ، درد گرفته است می خواهم یک لیوان  آب بخورم.

باز هم رویم نشد که بپرسم چرا دست هایت را بسته اند، پیرزنی با این همه مهربانی چرا باید اینگونه با او رفتار شود.دستهایش را باز کردم و کلی دعایم کرد و کلی هم مادرم را دعا کرد تا شفا یابد ، من هم لیوان آبی به او دادم و از این کمکی که کرده بودم حس خوبی داشتم.

حدود نیم ساعت بعد با سروصدایی بسیار بیدار شدم ، بنده خدا مادرم هم بیدار شده بود .صدا از همان تخت پیرزن می آمد، وقتی بلند شدم و اوضاع را دیدم باور نمی شد که این همان پیرزنی است که با من صحبت می کرد، فقط می گفت برویم خانه خودمان من اینجا نمی مانم ، من اصلاً خانه جاری را دوست ندارم، مگر ندیدی چقدر به من بی حرمتی کرد.

خانمی که بعدها فهمیدم دختر بزرگش است با تمام توان می خواست آرامش کند ولی نمی توانست ، قدرت بدنی پیرزن بیشتر بود ، کار به جایی کشید که خودش از تخت پایین آمد و با همان حالت خمیده اش به راه افتاد و چون دید دستش سرم است بی محابا آنژیوکت را از دستش درآورد. خون از دستش حاری شد و بخش عمده ای از لباسش هم خونی شد.من دست وپایم را گم کرده بودم و سریع پرستارها را صدا کردم و آنها هم به کمک دو نفر از خدمات توانستند پیرزن را به تخت برگردانند و به هر زحمتی بود سرمش را وصل کنند.

پیرزن آرامتر شده بود و چیزی نمی گفت و دخترش با چشمانی گریان شروع کرد به بستن دست های مادرش به تخت.پیرزن به خواب رفت و همراهش رو به من کرد و با چشمانی اشک بار گفت : خواهش می کنم دیگر دستان مادرم را باز نکن، دیدی که چه کار می کند.تا خواستم چیزی بگویم گفت :مادرم گفت که شما دستش را باز کرده ای و کلی هم برایت دعا کرد ولی مادر من دچار آلزایمر است و گاهی دچار فراموشی می شود و خود را در گذشته تصور می کند.

حدود ساعت ده صبح بود که پدرم آمد و من داشتم می رفتم که پیرزن مرا صدا کرد و گفت : خانه که رفتی به اوستا ممد بگو حتماً برای مالها علف بریزد ، خودت هم نمی خواهد ظرف های ناهارت را بشویی ،خودم برایت تمیزشان می کنم. فقط بیا دستم را باز کن تا از این تخت خلاص شوم.

پدرم با تعجب نگاه می کرد و دختر پیرزن هم با ناراحتی نظاره گر بود، چون دیشب گفته بودم من هم در روستا خانه ای اجاره کرده ام در ذهنش به گذشته برگشته و فکر می کند من هم در خانه او هستم. جلو رفتم و گفتم : حاج خانم نگران نباش، به اوستا ممد می گویم تا برای مال ها غذا بریزد.ولی شما روی همین تخت باش ،من حواسم به خانه هست.

 

عکس

شش ماه پس اندازم را که با زحمت بسیار آن را جمع کرده بودم و حدود سی و پنج هزار تومان شده بود را در جیبم گذاشتم و به خیابان ناصرخسرو رفتم تا یک دوربین عکاسی بگیرم.کلی در خیابان ناصرخسرو و صوراسرافیل بالا و پایین رفتم تا دوربین مورد نظرم را پیدا کنم. یا خیلی معمولی بودند و یا خیلی گران.

بعد از تمام شدن گشت و گذارم بین دو گزینه ماندم.YASHIKA MF2 یا ZENIT 122 اولی دوربینی بود با کیفیت خوب و کارکردی بسیار ساده که بیشتر برای کارهای روزمره و عکس های خانوادگی مناسب بود. ولی دومی کمی حرفه ای تر بود ولنز آن قابلیت تنظیم داشت .اولی ساخت ژاپن بود و دومی روسی بود. می دانستم که محصولات کشور ژاپن خیلی مرغوب هستند ولی  دوربین روسی هم خوب به نظر می آمد.

دوربین ZENIT 122 گرانتر بود و با یک سه پایه و یک محافظ لنز UV  حدود چهل هزار تومان می شد.تصمیم خودم را گرفتم و هرچه پول همراه داشتم را برای خرید آن پرداختم.مانند کودکان از داشتن دوربین خیلی ذوق زده شده بودم .وقتی در خانه پدرم دوربین را دید،آن را تایید کرد و همین خیالم را راحت کرد. پدرم سالها با لوبیتر عکس های بسیار زیبایی گرفته بود.

مدتی طول کشید تا کار با آن را یاد گرفتم ، چقدر فیلم ها که سوخت و چقدر عکس هایی که تار شد و ….. دوربین شده بود جزء لاینفک من، مخصوصاً در روستا و هنگام پیاده روی در کوه و دشت، هر موضوعی که برایم جذاب بود را با دوربین ثبت می کردم.در کتابی خوانده بودم که عکس زیاد بگیرید ولی زیادی عکس نگیرید.

روز آخر مدرسه ها بود و از هفته بعد شروع امتحانات، از قبل پیش خودم فکر کرده بودم که یک عکس یادگاری با کل بچه های مدرسه بگیرم، برای همین سه پایه را هم همراه خودم آورده بودم، بچه ها تا به حال دوربین و سه پایه را همراهم ندیده بودند و همین کنجکاوی کودکانه شان را تحریک کرده بود و از من بسیار می پرسیدند و من هم جواب می دادم بعداً خواهم گفت.

با هماهنگی مدیر در زنگ آخر همه بچه ها را در حیاط در دو ردیف ایستاده و نشسته  منظم کردم و دوربین را که روی سه پایه  بسته  بودم را با توجه به زاویه و نور تنظیم کردم . به طوری که بچه ها همه رو به نور بودند و من پشت به نور.تعداد بچه ها زیاد بود و من هم مجبور بودم بیشتر فاصله بگیرم تا همه در کادر باشند.

دوربین را تنظیم کردم و یک عکس گرفتم ولی چون فاصله با بچه ها زیاد بود صدای شاتر را نشنیدند و هنوز فکر می کردن که من در حال تنظیم دوربین هستم. در همین حین فکری به ذهنم خطور کرد که چرا خودم در عکس نباشم. بعد از تنظیم لنز ،تایمر مکانیکی را فعال کردم و خودم را آماده کردم تا بعد از فشردن تکمه شاتر به خاطر فاصله زیاد تا بچه ها به حالت دو  به سمت آنها بروم ،چون در غیر این صورت در عکس خوب نمی افتادم.

با صدای بلند به بچه ها گفتم حاضر باشید موقعیت خودم را در کادر پیش بینی کردم  و تکمه شاتر را زدم و به  سرعت به سمت بچه ها دویدم . ولی با صحنه ای عجیب مواجه شدم. همه بچه ها ناگهان با ترس و دلهره شروع کردند به فرار کردن و این طرف آن طرف رفتن.وضعیت خیلی به هم ریخته شد و از هر طرف صدای فریادی می آمد و همه در حال دویدن بودند.

وسط حیاط مدرسه ایستاده بودم و هاج و واج فقط نظاره گر بودم.صحنه ها همچون فیلم ها با دور آهسته از جلوی چشمانم می گذشت. یکی داشت از روی نرده های دیوار مدرسه می پرید، آن یکی چنان شیرجه ای رفت تا حالت خیز سه ثانیه بگیرد، مبصر کلاس سوم هم یکی از بچه های کلاس اولی را که پاهایش مشکل داشت را به زیر بغل گرفته بود و داشت به سمت در مدرسه می دوید.

خوب شد که مدیر که شاهد این واقعه از پشت پنجره دفتر بود آمد و با صوتی که همیشه به گردن آویخته داشت وضع را تا حدی آرام کرد.همه بچه ها برگشتند و در این بین من بودم که هنوز به حالت عادی برنگشته بودم، مانده بودم که چرا بچه ها فرار کردند ، مدیر مبصر کلاس سوم را خواست و گفت چرا اینقدر بی نظمی کردید ، با اینکار  عکس همه شما خراب افتاد.

دانش آموز با حالتی ما بین تعجب و ترس گفت :آقا اجاز آنطور که آقای دبیر به سمت ما فرار کرد همه فکر کردیم حتماً اتفاق خطرناکی خواهد افتاد و ما هم فرار کردیم.من با عصبانیت پرسیدم کدام خطر من فقط شاتر را زدم و برای رسید به موقع به سمت شما دویدم.بنده خدا دانش آموز پرسید آقا اجازه شاتر چیه؟

من ماندم و نگاه معنی دار دانش آموز وخنده های تمام نشدنی آقای مدیر .

مستمر

آنقدر در جیبم لرزید که مجبور شدم همان داخل اتوبوس آنهم با ازدحام زیاد پاسخ دهم.شماره نا آشنا بود . خانمی بود که خیلی مودب حرف می زد.مشخصاتم را کامل گفت حتی تا شماره ملی.با تعجب پرسیدم از کجا تماس می گیرید.با همان ادب عذرخواهی کرد و گفت از انتقال خون مزاحم می شوم.

سه ماهی  از آخرین اهدا خونم گذشته بود.واقعیت امر کمی ترسیدم که شاید در خونم چیزی مشاهده شده که خبرم کردند.تاکید خانم هم برای رفتن هرچه سریعتر به مرکز انتقال خون این شک را در من بیشتر کرد. پرسیدم چرا با من تماس گرفته اید آیا مشکلی به وجود آمده؟ گفت خیر فقط به خون شما نیاز مبرم داریم.

اولین ایستگاه از اتوبوس پیاده شدم و یک ماشین دربست گرفتم و رفتم مرکز انتقال خون.در قسمت پذیرش تا نامم را گفتم سریع کارهایم را انجام دادند و بدون نوبت  به پزشک معرفی شدم.معاینات دقیق انجام شد.جالب اینکه در تمام این مدت مسئول پذیرش کنارم بود و کیسه خون را خودش گرفت و یک راست رفتیم به اتاق خونگیری و روی صندلی مخصوص نشستم.

کنار دستم جوانی بود که تازه کارخون گیری اش شروع شده بود .مسئول پذیرش به مسئول خونگیری تاکید بسیار کرد که حتماً روی کیسه من نام و نام خانوادگی که اعلام کرد نوشته شود.قبل از انجام خونگیری مشخصات گیرنده روی کیسه خون با ماژیک آبی نوشته شد.

از آقایی که کار خونگیری مرا انجام می داد پرسیدم چرا این بار نام گیرنده را روی کیسه نوشتید.جواب داد این بار اورژانسی است و این خون خیلی سریع باید به دست مصرف کننده خاص خود برسد.در ادامه از من پرسید با شما تماس گرفتند . وقتی جواب مثبت دادم جوان کنار دستی ام با حالت تعجب پرسید مگر برای گرفتن خون هم تماس می گیرند؟

آقای  مسول خونگیری جواب داد اگر اهدا کننده مستمر باشید تماس می گیرند.جوان گفت خوب من هم مستمر هستم و این نهمین باری است که خون می دهم.مسئول خونگیری رو به من کرد و گفت شما تا به حال چند بار خون داده اید :گفتم حدود پانزده سال و هر سال حداقل سه بار خون اهدا کرده ام.حسابش از دستم در رفته. رو به جوان کرد و گفت اهدا کننده مستمر یعنی این آقا که حدود۴۵بارخون اهدا کرده اند.

در ادامه توضیح داد.در موارد خاص ،انتقال خون با افرادی که به خون آنها مطمئن است در مواقع ضروری تماس می گیرد.بعضی از بیماری ها و ویروس ها دوره نهفته دارند و باید مدتی حدود یک سال بگذرد تا خودشان را بروز دهند.به من اشاره کرد و گفت چون ایشان سالیانه به طور منظم خون اهدا می کنند در مورد نبودن ویروس های نهفته در خونشان مطمئن هستند و به همین خاطر با ایشان تماس گرفته اند.و با لبخندی از من تشکر کرد.

من هم کمی به خودم گرفتم و به جوان گفتم پسرجان خیلی مانده تا اهدا کننده مستمر بشوی، من سالهاست که در این راهم و توانسته ام به اینجا برسم.در همین حین مردی که سنش حدود پنجاه یا شصت سال بود و در تخت انطرف تر در حال اهدای خون بود نگاهی به من کرد و گفت: پس شما اهدا کننده مستمر هستی، با لبخند تایید کردم و سپس او هم به من آفرین گفت.حس خوبی داشتم و خودم را قهرمانی بی بدیل فرض کردم.

آن جوان زودتر از من کارش تمام شد و رفت و وقتی کار من هم تمام شد و رفتم در اتاق کناری تا تغذیه را بخورم ،آن مرد میانسال را دیدم. کنارش نشستم و با لبخندی پرسیدم حاج آقا بار اولتان است که اینجا می آیید.او هم با لبخندی گفت نه ، از بیست سالگی سالی سه یار خون اهدا می کنم.شرمنده شدم و وقتی سنش را گفت بیشتر شرمنده شده. او پنجاه و چهار سال داشت و با یک حساب سرانگشتی یعنی حدود ۱۰۰بار.

موقع خداحافظی رو به من کرد و گفت آفرین بر اهدا کننده مستمر جوان و من هم با خجالت گفتم شما خیلی خیلی مستمرترید.و از این جمله من هر دو به خنده افتادیم.

آقا اجازه

خانه ای که در آن سال برای بیتوته کردن اجاره کرده بودیم.تقریباً کنار روستا بود .مقابلش دره ای بود سرسبز و پر درخت و بیشتر درخت هایش گیلاس بود و ما هم فقط منتظر تابستان بودیم ،کنارش خرابه های حمام قدیمی و تا نزدیک ترین خانه حدود پنجاه متری فاصله بود.جای دنج و با صفایی بود.در  روزهای ابتدایی پاییز که هوا اجازه می داد ،موکتی را بیرون خانه پهن می کردیم و از دیدن مناظر روبرو که بسیار زیبا بود حظ می بردیم.

بعد از مدرسه به همراه حمید و سیدوحید که در آن سال با آنها هم اتاق بودم به سمت خانه به راه افتادیم.باران سختی می آمد و علاوه بر خیس شدن  ،کفشهایمان هم به شدت گِلی شده بود.و گِل تا بخش های عمده ای از شلوارمان هم بالا آمده بود.بعد از چندسالی که در روستا بودم هنوز درست راه رفتن در کوچه ها و مسیرهای گِلی را نیاموخته بودم .کفش و شلوار روستاییان را که نگاه می کردم یک صدم کفش و شلوار من گِل نداشت.

در خانه را که باز کردیم وضع به هم ریخته اتاق خبر از اتفاق بدی می داد.وسط اتاق ردپایی بود گِلی.چشمی چرخاندیم تا ببینیم آیا چیزی از اتاق کم شده یا نه،که حمید با دست محل ضبط صوت را نشان داد که خالی بود.یک ضبط صوت (SONY D1) داشتیم که بیشتر از رادیوی آن استفاده می کردیم.و هر از گاهی هم شجریان و شهرام ناظری بود که گوش می دادیم.با بررسی های بیشتر فهمیدیم که تنها مورد سرقت شده همین ضبط صوت بود.

سید وحید شروع کرد به بررسی جای پاها  و بعد از مدتی کنکاش کارآگاهانه نتیجه را به این صورت اعلام کرد:

نوع کفش=چکمه .چون آجهای باقی مانده بر روی گِل مربوط به چکمه بود.البته هشتاد درصد مردم روستا در روزهای بارانی از چکمه استفاده می کنند و این موضوع زیاد کمکان نمی کرد.

محل ورود=پنجره ی کوچکی که بالای در قرار داشت.چون هیچ جای دیگری باز نبود و به زور هم باز نشده بود و تنها جایی که قفل وبست نداشت همان پنجره بود.

سن سارق=بین ده تا پانزده سال ،چون جثه ای که از آن پنجره عبور کرده بود نمی توانست بزرگ تر از این سایز باشد.

تعداد سارقین=احتمالاً دو نفر چون یک نفر باید کشیک بیرون را می داده و برای ورود هم به نفر اصلی کمک می کرده.

بعد از بررسی تحقیقات سیدوحید و تبادل نظر بین ما به این نتیجه رسیدیم که این سرقت یک حرکت کودکانه توسط دانش آموزان بوده و قطع به یقین بیشتر جنبه کنجکاوی داشته تا شرارت.به همین خاطر تصمیم گرفتیم که قضیه را مسکوت نگاه داریم و غیر مستقیم وارد عمل شویم.

از فردای آن روز هر کداممان در کلاس که وقت پیدا می کردیم با بچه ها صحبت می کردیم ویک جوری بحث را به سمت رفتارهای ناشایست و عواقب آن می کشاندیم.البته من کمتر وقت می کردم و از همه بیشتر حمید بود که سر کلاس ها موعظه می کرد.چون هم نطقش خوب بود هم بچه ها بسیار دوستش داشتند.ضمناً از ما هم خیلی باسوادتر بود چون خیلی اهل مطالعه بود.

روز سوم که به خانه برگشتیم مقابل در خانه ضبط صوت را نایلون پیچ شده دیدیم و کاغذی روی آن که فقط نوشته بود

آقا اجازه ببخشید.

پرواز

هواپیما در ابتدای باند قرار گرفت.بعد از مکثی شروع به حرکت کرد و خیلی سریع سرعتش زیاد شد. چشمم را از کنار پنجره تکان نمی دادم. ناگهان احساس سبکی کردم و دیدم چقدر زیبا داریم از این زمین زمینی جدا می شویم و به سوی آسمان آسمانی می رویم.جداشدن بسیار لذت بخش بود و در بیکرانه ها بودن لذت بخش تر.

مسیر پرواز را می دانستم.باید بعد از حدود سه یا چهار دقیقه چرخشی کامل به سمت چپ می کردیم ودر ادامه پرواز به سمت شرق ادامه می یافت.از کودکی عاشق پرواز بودم و هنوز هم هستم. هنوز در این زمینه مطالعه دارم و بسیاری از کریدورهای پروازی را می دانم.

حدود شش دقیقه ای  گذشت که هنوز ما مستقیم به سمت غرب پرواز می کردیم. مشکوک شدم. کاملاً بر خلاف جهت اصلی در حال پرواز بودیم.یعنی در اصل داشتیم از مقصد دور می شدیم.به دیگران نگاه کردم. همه مسافران در کمال آرامش نشسته بودند و هیچ کس حتی ذره ای هم نگران نبود.

مهماندار را صدا کردم. و از او علت را جویا شدم که چرا مسیر تغییر کرده است.وچرا ما در خلاف جهت اصلی  در حال پرواز هستیم؟ بنده خدا چیزی نمی دانست، خانم جوانی بود و فکر کنم تازه استخدام شده بود. رفت تا از سر مهماندار  بپرسید. هنگامی  که برگشت صورتش مانند گچ سفید شده بود.ترس به وضوح در او قابل مشاهده بود.با چشم به من اشاره کرد که چیزی نگویید  و رفت به سمت انتهای هواپیما.

فهمیدم مشکلی به وجود آمده. ولی هنوز علت را نفهمیده بودم. حواسم را بیشتر جمع کردم .هنوز در حال اوج گیری بودیم .هواپیما برای رسیدن به ارتفاع مورد نظر با تمام قدرت باید از موتورهایش استفاده کند.کم شدن توان موتور را از روی صدایش فهمیدم. دانستم که مشکل کمی بیشتر از آن چیزی است که فکر می کردم.اینجا و در زمانی که هنوز به سقف پروازی نرسیده ایم کم کردن توان موتور معنی خوبی نداشت.

کاملاً می فهمیدم که خلبان در تلاش است که به سمت راست بچرخد تا حداقل به باند برگردد ولی نمی شد. ناگهان صدای موتور سمت راست خیلی کم شد، یکی از مسافران فریاد زد :موتور این طرف خاموش شده. غوغایی به پا شد و ترس به همه حمله ور شد. مهماندار نتوانست آرامشان کند.و این ترس در کل هواپیما رخنه کرد.هنوز خیلی ها جدی بودن قضیه را نفهمیده بودند.و فقط در موجی که راه افتاده بود سرو صدا می کردند.

بلندگو به صدا درآمد و کاپیتان گفت:

مسافران گرامی ،مشکل بسیار کوچکی در هواپیما به وجود آمده که جای نگرانی ندارد.آرامش خود را حفظ کنید و در جای خود بنشینید.انشالله مشکل برطرف خواهد شد.

در همین حین هواپیما به سمت راست چرخید و این اتفاق موجب ترس بسیار مسافران شد. بسیاری را دیدم که گریه می کردند و عده ای هم داد و بیداد و تعدادی هم دعا و . . . . جو بسیار ملتهب بود و ترس موج می زد در این فضا

فهمیدم که خلبان با کم کردن توان موتور سمت راست چرخش را انجام می داد.بعد از یک چرخش سیصد و شصت درجه، موتور سمت راست به حالت اول برگشت و هواپیما به صورت افقی درآمد و هواپیما حالت تعادل به خود گرفت.

بلندگو  روشن شد و خلبان از ما خواست که کمربند ها را ببندیم و مراتب ایمنی را رعایت کنیم. چیزی که زیاد تکرار می کرد حفظ آرامش بود و دعا

بیشتر نگران فرود بودم چون زمان بلند شدن، شرق به غرب بلند شدیم و این یعنی، باد جهتش غرب به شرق است و هواپیما برای Take Off و Landing   نیاز به باد مخالف دارد. با این جهت که حالا به سمت باند می رویم باد موافق ماست. و این یعنی کوبیده شدن هواپیما روی باند.کار خلبان در این مواقع بسیار بسیار سخت است و هواپیمای ما هم که مشکل اصلی اش کنترل آن است.

سرمهماندار که مردی میانسال بود از کنارم گذشت ، صدایش کردم و به او گفتم . باد موافق را چه می کنید؟ با نگاهی متعجبانه گفت : توکل به خدا می رویم.

آسمان بسیار زیبا بود و پر از ابرهای سفید پنبه ای. دوست داشتم بر روی یکی از آنها بپرم و با دست لمس شان کنم.دوست نداشتم این قدر زود به زمین برگردم. ترسی درون خود احساس نمی کردم  چون در دو حالت ممکن که پیش خواهدآمد.هر دوی آن سود است. چه در زمین باشیم و چه نباشیم.

در تفکراتم غوطه ور بودم که دیدم زمین به ما خیلی نزدیک شده است.دانستم لحظه حساس فرارسیده است.تلاش خلبان در هدایت هواپیما ستودنی بود.بیشتر با توان موتور هدایت می کرد تا سکان ها و شهپر ها.و این یعنی تبحر بسیار.چرخش ها و لرزشها نشان از این می داد که کنترل این آهن پاره در آسمان چقدر سخت است.

حالت فرود اضطراری داشتیم .یعنی سر بین دو دست و خمیده به سمت جلو و قرار گرفتن در پناه صندلی جلویی. تکانی شدید خبر از زمین داد .آری زمین ما را پذیرفته بود. ترمز ناگهانی همه ما را به صندلی های جلویی کوفت. و درنهایت هواپیما سالم متوقف شد.

این بار افراد بیشتری گریه می کردند. گریه ای که کنترلش را نداشتند. این بار جو بسیار متفاوت بود با چند لحظه قبل.تفاوتی عمیق بین امید و ناامیدی.علت گریه ها در عرض چند ثانیه عوض شد.همه ما آن چیزی را که باید می فهمیدیدم، با گوشت و پوستمان لمس کردیم.دوست نداشتم این فضا را ترک کنم.فضایی که  پر بود از چیزهایی که نمی شود نوشت.صبر کردم همه از هواپیما خارج شوند. با اجازه سر مهماندار به Cockpit رفتم. خلبان و کمک خلبان در حال پر کردن چک لیست ها و گزارشات پرواز بودند.

وقتی سلام کردم و خلبان سرش را به سمت من چرخاند از دیدن چهره اش یکه خوردم. مردی میان سال با ریش های بلند و سفید ،چهره اش بسیار آرام بود.چند سوال تخصصی در مورد گرین دات و فلپ گیری و باد موافق پرسیدم.لبخند به لب بعد از سلامی گرم جواب سوالاتم را داد.تازه فهمیدم این خلبان استاد خلبان است.

از من پرسید کدام قسمت خدمت می کنم.گفتم معلمم و در سیستم هواپیمایی نیستم. تعجب کرد .در جواب نگاه تعجب آلودش گفتم که از کودکی عاشق پرواز بوده ام.

لبخند معنا داری زد. بعد به خاطر هدایت بسیار عالی اش و فرود متبحرانه در جهت موافق باد با این اوضاع کنترل هواپیما از او تشکر کردم.

نگاهی به من کرد و گفت: من با این هواپیما فرقی ندارم. من کاری نکردم. هدایت دست دیگری است.